در حال طوفان فکری برای یافتن راه‌هایی برای استفاده از فناوری برای کمک به دانش‌آموزان در بهبود نوشتنشان بودم و بارها و بارها به فرآیند نوشتن و اهمیت آن برای کیفیت آنچه نویسنده در نهایت به دست می‌آورد فکر می‌کردم.

نوشتن عالی از ابتدا آغاز می‌شود، چه با یک ایده، نیاز، هدف در زمینه اجتماعی یا جرقه الهام. هرچه که باعث شروع نوشتن می‌شود—آنچه در ابتدا خلق می‌شود مثل تکه‌ای گِل است. بدون آن گِل، چیز زیادی نمی‌تواند اتفاق بیفتد و کیفیت آن گِل مهم است؛ بافت، خلوص، قوام و ترکیب کلی آن حرف‌های زیادی درباره آنچه می‌تواند تولید کند، دارد. به طور کلی، آنچه می‌توانید با آن گِل خلق کنید به کیفیت و کمیت آن گِل بستگی دارد.

هدف فرآیند نوشتن

به عبارت دیگر، خود فرآیند نوشتن همه چیز است. لازم نیست هر بار به یک شکل استفاده شود و این موضوع بحث دیگری برای روز دیگری است و من فقط به طور خلاصه به آن اشاره می‌کنم زیرا بدترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که این پست را بخوانید و سپس «کوشش در فرآیند نوشتن» را به زور به حلق نویسندگان/دانش‌آموزان مشتاقی فرو کنید که فقط نیاز دارند باور کنند می‌توانند بنویسند و سپس فرصتی برای انجام این کار در محیطی پرورش‌دهنده داشته باشند.

همه این‌ها من را به عنوان پست می‌رساند. به جای نمره دادن به نتیجه نهایی آن فرآیند (محصول نهایی)، کیفیت استفاده دانش‌آموز از فرآیند نوشتن را نمره دهید—به‌طور ایده‌آل بر اساس نقاط قوت و ضعف خاص آن‌ها و هدف و مخاطب تکلیف نوشتن.

استفاده از فرآیند نوشتن

استفاده از فرآیند نوشتن سال‌ها تمرین می‌طلبد زیرا تولید نوشتاری عالی نیازمند دید مداوم و پالایش است. این نیازمند آن است که نویسنده بفهمد چه می‌خواهد بگوید و سپس آن را به گونه‌ای بیان کند که تأثیری بر جهان بگذارد. تحقیق، سازماندهی ایده‌ها، ساختار پاراگراف، ساخت جمله، واژگان، نقطه‌گذاری، قانون‌شکنی، لحن، ابزارهای ادبی—استفاده از این ایده‌ها برای انتقال ایده‌های پیچیده کار سختی است.

به همین دلیل است که نوشتن کمتر یک فعالیت و بیشتر یک فرآیند است، نه چندان متفاوت از فرآیند علمی. در حالی که ممکن است برای حرفه‌ای‌ها این کار را انجام دهیم، منطقی نیست که کودکان را در انجام علم بر اساس دقت داده‌هایشان نمره دهیم. بلکه، توانایی و تمایل آن‌ها به استفاده از فرآیند علمی برای آزمایش نظریه‌ها و جمع‌آوری داده‌ها بسیار مهم‌تر خواهد بود.

برای آماتورها در بسیاری از زمینه‌ها، فرآیند بسیار مهم‌تر از محصول است.

اگر این اهداف (یا اهدافی مشابه) تا حدی درست باشند، پس یک جایگزین مناسب برای نمره دادن به نوشته دانش‌آموز، نمره دادن به این است که آیا دانش‌آموز می‌نویسد و چگونه از فرآیند نوشتن به شکلی که برایش منطقی است استفاده می‌کند.

و به گونه‌ای که نشان‌دهنده مالکیت آن فرآیند نوشتن باشد که مدت‌ها پس از ترک کلاس شما ادامه خواهد یافت.

با شخصی‌سازی بیشتر، دسترسی بیشتر و اتصال بیشتر، باید نسلی از خوانندگان نزدیک ایجاد کنیم که نتوانند سیر شوند. پس اگر این اتفاق نمی‌افتد، سؤالم این است که چرا؟ قطعات موجود هستند.

فناوری خواندن را بهتر می‌کند. دقیقاً چگونه.

۱. خوانندگان اجتماعی، خوانندگان متصل هستند

از طریق برنامه‌هایی با اجزای اجتماعی، خوانندگان می‌توانند از طریق متون به هم متصل شوند. گروه‌های خواندن، مسابقات خواندن، دلایل خواندن، پیشنهادات کتاب، ایجاد اعتبار اجتماعی برای فرآیند خواندن و غیره وقتی خواندن، حداقل در سطحی، عملی اجتماعی باشد، ممکن است.

خیر، همیشه نیازی به «متصل بودن» نداریم. این یک موقعیت یا/یا نیست. می‌توانیم با کتابمان تنها باشیم و سپس واکنشمان به کتاب را اجتماعی کنیم. می‌توانیم ایده‌ای برای یک کتاب بگیریم و سپس تنها بخوانیم، سپس دوباره بعد از آن اجتماعی کنیم. می‌توانیم یک ایده را «اجتماعی» کنیم و دانش پیش‌زمینه‌ای برای یک فصل خاص در یک کتاب به دست آوریم، سپس تنها بخوانیم و بعد از آن اصلاً «اجتماعی» نکنیم. نکته این است که ما می‌توانیم انتخاب کنیم با چه کسی اجتماعی کنیم یا نکنیم، کی و چگونه.

ما این انتخاب را داریم.

۲. الگوریتم‌های یادگیری تطبیقی می‌توانند به شخصی‌سازی منجر شوند

با الگوریتم‌های یادگیری تطبیقی، خوانندگان می‌توانند سرعت، تنوع، پیچیدگی و فرم مواد خواندنی خود را به صورت آنی شخصی‌سازی کنند.

۳. دسترسی و انتخاب بیشتر

از طریق ویترین‌های دیجیتال، کتاب‌های الکترونیکی رایگان، فیدهای RSS، مجلات اجتماعی و غیره، هرگز زمانی نبوده که دانش‌آموزان محتوای بیشتری در دسترس داشته باشند. این کتاب را با یک خواننده الکترونیکی مانند کیندل یا آی‌بوکز دوست دارید؟ اینجا ۲۵ مورد مشابه آن است.

همچنین، اینجا ۱۰ نویسنده دیگر هستند که کسانی که این کتاب را دوست داشتند، آن‌ها را نیز دوست داشتند.

و اینجا ۷۵۰ نقد است که می‌توانید آن‌ها را بررسی کنید تا حس کنید دیگران چه فکر می‌کنند. و لطفاً، یک نمونه رایگان از هر کتابی که دوست دارید دانلود کنید.

و انتشار هرگز آسان‌تر از این نبوده، بنابراین در حالی که این به این معناست که آشغال بیشتری وجود دارد، تنوع بیشتری هم وجود دارد. داستان‌های هواداری منفجر شده‌اند. اگر چیزی که دوست دارید پیدا نمی‌کنید، تلاش نمی‌کنید.

۴. فناوری می‌تواند حواس را پرت کند، فناوری می‌تواند متمرکز کند

فناوری به خوانندگان اجازه می‌دهد متون را حاشیه‌نویسی کنند و یادداشت‌ها را به اشتراک بگذارند، که این تعاملی فیزیکی و «اجتماعی» است. همچنین برنامه‌هایی وجود دارند—مثلاً برنامه‌های نویز سفید—که می‌توانند حواس‌پرتی‌های کلاس را مسدود کنند و غیره. قبل از اینکه فناوری را به خاطر «پرت کردن حواس» دانش‌آموزان سرزنش کنید، مطمئن شوید که با خودتان صادق هستید که آن‌ها بدون فناوری چقدر متمرکز بودند.

۵. فناوری یادگیری را آسان‌تر می‌کند

بیایید خواندن را به سه دسته جداگانه تقسیم کنیم: قبل از خواندن، حین خواندن و بعد از خواندن.

در هر یک از این زمان‌ها، خوانندگان نیازهای متفاوتی دارند.

قبل از خواندن: یک خواننده جوان که داستانی در یک فرهنگ متفاوت را شروع می‌کند، ممکن است از تماشای یک ویدئوی یوتیوب درباره آن فرهنگ یا خواندن یک مرور کلی سریع در ویکی‌پدیا درباره آن سود ببرد.

حین خواندن: یک دانش‌آموز دبیرستانی که شعری را می‌خواند ممکن است بخواهد اشارات ادبی در آن شعر را در گوگل جستجو کند تا بهتر بفهمد چه چیزی را می‌خواند.

بعد از خواندن: یک دانشجوی دکتری ممکن است بخواهد مطالعات قبلی نویسندگان آن مطالعه را بررسی کند تا ادعایی که مطرح شده را ارزیابی کند—یا به دنبال داده‌ای دیگر در مطالعه برای یادگیری بیشتر برود.

نکته این است که فناوری (اگر به خوبی استفاده شود) «معناسازی» را بهبود می‌بخشد. خیر، این کاملاً ضروری نیست، همان‌طور که من نیازی به رانندگی با ماشین برای رفتن به هنری کانتی، کنتاکی ندارم. می‌توانم پیاده بروم اگر بخواهم—و پیاده‌روی مزایایی دارد. ماشین‌ها «برتر» نیستند. اما به لطف آن فناوری، من این فرصت را دارم.

۶. تحلیل‌ها می‌توانند مکانیک‌های خواندن را شخصی‌سازی کنند

تحلیل‌ها می‌توانند برای تمرین خواندن تحلیل شوند—زمان صرف‌شده برای خواندن، تعداد دفعاتی که خوانندگان روی کلمات خاصی کلیک کرده‌اند و غیره. می‌دانم این مبهم است. من متخصص خواندن یا توسعه‌دهنده برنامه نیستم. نکته این است که داده‌ها می‌توانند برای نگه داشتن همه خوانندگان در «نقطه شیرین سواد»شان استفاده شوند، از خوانندگان ضعیف حمایت کنند، خوانندگان پیشرفته را به چالش بکشند و به خوانندگان در سطح کلاس انتخاب بدهند.

۷. سطوح متون می‌توانند به صورت آنی تنظیم شوند

داده‌های شماره ۶ را بگیرید و یک ترکیب قدرتمند خواهید داشت. این به معنای ساختار جمله، نحو، واژگان و غیره کمتر یا پیچیده‌تر است. پلتفرم‌هایی مانند اپیک ریدر و نیوز-او-ماتیک تطبیق یک خواننده با سطح متن را آسان‌تر می‌کنند، همان‌طور که برنامه‌ها و نرم‌افزارهای دسکتاپ متعددی این کار را می‌کنند.

و با استفاده از برنامه‌های خواننده الکترونیکی، دانش‌آموزان می‌توانند روی یک کلمه ضربه بزنند و تعریف آن را فوراً دریافت کنند. نه اینکه حتماً این کار را بکنند—خواندن نزدیک همچنان مسئله‌ای از اراده است. اما می‌توانند.

۸. سرعت خواندن بیشتر «قابل مشاهده» است

با برنامه‌هایی که تمرین کلمات دیداری را ممکن می‌کنند، برنامه‌هایی که صراحتاً برای افزایش سرعت خواندن طراحی شده‌اند و برنامه‌هایی که زمان صرف‌شده برای خواندن، کلمات خوانده‌شده در دقیقه و غیره را اندازه‌گیری می‌کنند، بیش از پیش سرعت خواندن قابل مشاهده است و سرعت‌های بالاتر خواندن معمولاً به افزایش درک مطلب منجر می‌شود.

در تعریف یادگیری ناهم‌زمان، من پیشنهاد کردم که یادگیری ناهم‌زمان زمانی است که دانش‌آموزان یک چیز را در زمان‌های مختلف یاد می‌گیرند. واضح است که این موضوع بیش از اینهاست، اما این جوهره آن در اکثر کلاس‌های دیجیتال و محیط‌های یادگیری مرتبط است. ایده اصلی «با هم بودن» است (ایده‌ای که اغلب به معنای «یکسان» است).

یادگیری هم‌زمان چیست؟

یادگیری هم‌زمان چیست؟ یادگیری هم‌زمان زمانی است که دانش‌آموزان یک چیز را در یک زمان مشخص یاد می‌گیرند—مثلاً از طریق یک سخنرانی (چه آنلاین و چه حضوری). یادگیری هم‌زمان نوعی یادگیری گروهی است که به شکلی متحد در زمان و مکان انجام می‌شود—یعنی دانش‌آموزان به طور کلی محتوا یا محتوای مشابهی را تقریباً در یک زمان و معمولاً در یک مکان یاد می‌گیرند.

برخلاف یادگیری ناهم‌زمان، یادگیری هم‌زمان با تم «با هم بودن» مشخص می‌شود و همه مزایا و معایب انجام کاری به صورت گروهی را با خود به همراه دارد. اگر این‌ها را به عنوان ویژگی‌ها یا محدودیت‌ها در نظر بگیرید—یعنی زمان، مکان و سرعت (اینکه یادگیری کی، کجا و توسط چه کسی کنترل می‌شود)، به این بستگی دارد که چگونه همه این‌ها را چارچوب‌بندی می‌کنید—تعصبات و تجربیات شما و غیره. اما به طور خلاصه، این تعریف یادگیری هم‌زمان است.

یادگیری هم‌زمان آنلاین یا آفلاین: یادگیری الکترونیکی در مقابل حضوری

به طور سنتی، یادگیری هم‌زمان و ناهم‌زمان به عنوان انواع یادگیری الکترونیکی در نظر گرفته می‌شوند، اما اکثر کلاس‌های حضوری فیزیکی که شامل سخنرانی، بحث گروهی و فعالیت‌های مشارکتی هستند، از نظر فنی «هم‌زمان» هستند. این در تضاد با یک محیط یادگیری خودراهبر است که در آن دانش‌آموزان به طور «مستقل» از یکدیگر یاد می‌گیرند—به‌ویژه محتوای یکسان، که از نظر فنی ناهم‌زمان خواهد بود.

ویکی‌پدیا توضیح می‌دهد که «دانش‌آموزانی که یک پخش زنده وب از یک کلاس را تماشا می‌کنند، در حالی که همزمان در یک بحث شرکت می‌کنند. یادگیری هم‌زمان می‌تواند با مشارکت دانش‌آموزان و مربیان در یک کلاس از طریق یک ابزار کنفرانس وب تسهیل شود. این تجربیات هم‌زمان می‌توانند برای توسعه و تقویت روابط مربی-دانش‌آموز و دانش‌آموز-دانش‌آموز طراحی شوند، که در برنامه‌های یادگیری از راه دور می‌تواند چالش‌برانگیز باشد.»

در حالی که از نظر تاریخی، اکثر یادگیری‌های الکترونیکی به طور اجتناب‌ناپذیر ناهم‌زمان بودند، رشد فناوری کامپیوتر—از جمله پهنای باند، پخش ویدئو، پیام‌رسانی و چت، رسانه‌های اجتماعی و غیره—امکان هم‌زمان‌تر شدن یادگیری آنلاین را فراهم کرده است. این آن را بیشتر با آموزش حضوری که در اکثر مدارس و نواحی K-12 امروز رخ می‌دهد، هم‌راستا می‌کند. یادگیری هم‌زمان آنلاین معایبی دارد (که شامل دینامیک‌های جدید برای تعامل دانش‌آموزان، مدیریت کلاس و شخصی‌سازی یادگیری می‌شود)، اما همچنین مزایایی دارد از جمله تعاریف جدید برای اجتماع، امکانات جدید برای بحث‌های پشت‌صحنه، و توانایی ضبط و بازپخش تجربیات یادگیری در طول زمان.

ما در یک پست بعدی به نمونه‌هایی از یادگیری هم‌زمان خواهیم پرداخت، اما چند مورد شامل آزمون‌ها، اکثر فعالیت‌های کلاسی، سخنرانی کلاسی (چه آنلاین و چه آفلاین)، بحث گروهی حضوری، یادگیری مبتنی بر پروژه مشارکتی حضوری، مناظره، بحث سقراطی، جلسات یادگیری زمان‌بندی‌شده یا ارزیابی رسمی به عنوان یادگیری (آزمایش)، و غیره می‌شود.

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است. چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است و برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز و کاربردهای متنوع با هدف بهبود ابزارهای کاربردی می باشد.

کسب دانش جهانی و ارتقاء مهارت‌های حرفه‌ای. لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است. چاپگرها و متون بلکه روزنامه و مجله در ستون و سطرآنچنان که لازم است و برای شرایط فعلی تکنولوژی مورد نیاز و کاربردهای متنوع با هدف بهبود ابزارهای کاربردی می باشد.

کتابهای زیادی در شصت و سه درصد گذشته، حال و آینده شناخت فراوان جامعه و متخصصان را می طلبد تا با نرم افزارها شناخت بیشتری را برای طراحان رایانه ای علی الخصوص طراحان خلاقی و فرهنگ پیشرو در زبان فارسی ایجاد کرد.