در گذشته، سواد—توانایی خواندن، نوشتن و درک—حوزه معلمان زبان و ادبیات انگلیسی (و در جاهای دیگر جهان، معلمان ادبیات و نگارش) بوده است.

محدود کردن هنر نوشتن به یک حوزه محتوایی خاص، ذهن دانش‌آموزان را به گونه‌ای تغییر داده که اکنون تازه در حال آشکار شدن است، زیرا به معلمان ریاضی گفته می‌شود که نوشتن را آموزش دهند. دانش‌آموزان اکنون عادت کرده‌اند درک‌های ابتدایی خود را در برگه‌های خروجی با جملات ناقص بیان کنند، یادداشت‌هایی بنویسند که به‌خوبی ایده‌های دیگران را مرتب می‌کنند و در غیر این صورت از مسئولیت ساختن استدلال‌های جذاب که دیدگاه‌های متعدد را روزانه ترکیب می‌کنند، شانه خالی کنند.

بنابراین ما—معلمان زبان و ادبیات انگلیسی—با دادن سازمان‌دهنده‌های گرافیکی پرکن-جای‌خالی به آن‌ها پاسخ می‌دهیم که آن‌ها را ترغیب می‌کند تا دلیل اول، دلیل دوم و دلیل سوم را در جملات واضحی که از پیچیدگی یا استقامت فکری دوری می‌کنند، ارائه دهند، مشروط بر اینکه «نوشته» آن‌ها به فرم مورد انتظار پایبند باشد.

و همان سازمان‌دهنده‌های گرافیکی را به معلمان سایر حوزه‌های محتوایی که درخواست منابع می‌کنند، می‌دهیم.

اکنون، نسل‌ها بعد، ایده نوشتن درباره ریاضی یا علوم نه تنها چالش‌برانگیز، بلکه اجباری و ناجور به نظر می‌رسد. علوم و ریاضی، اگر به‌درستی آموزش داده شوند، بیشتر شبیه فلسفه‌ها و روش‌هایی برای درک جهان هستند تا «حوزه‌های محتوایی»، که تعداد بی‌نهایتی از موضوعات را برای ترغیب دانش‌آموزان به نوشتن ارائه می‌دهند.

این قرن بیست و یکم است، و تفکر قرن بیست و یکم متفاوت است.

در حالی که پر از ارتباطات، همکاری و امکانات خیره‌کننده است، عصر یادگیری قرن بیست و یکم، عصر شیفتگی به تصویر، نمایش بصری، هشدارهای چشمک‌زن، هوس‌های بی‌پایان در دسترس و الگوهای ارتباطی شناختی محدود است.

و در پاسخ توانمند، نوشتن می‌تواند پاسخی باشد که همیشه به دنبالش بودیم، درست زیر بینی‌مان.

و این احساسات در ما بزرگسالان نیز بازتاب خواهد یافت. برای معلمان ما، علاوه بر تجربه‌های احساسی خودشان، از آن‌ها خواسته شده است که به عنوان رهبرانی دلسوز، دانش‌آموزان را به مکانی هدایت کنند که بتوانند با هم یاد بگیرند.

این یک رقص چالش‌برانگیز خواهد بود. معلمان ما تغییرسازان واقعی هستند. آن‌ها تأمین‌کننده‌اند و رهبرانی هستند و این دوره تاریخی نقش حیاتی آن‌ها در سلامت عاطفی کودکان ما را برجسته خواهد کرد.

پس، چگونه می‌توانیم از آن‌ها حمایت کنیم تا از یادگیری کودکانمان پشتیبانی کنند؟ به عنوان والدین و مدیران مدرسه، می‌توانیم درباره «یادگیری» آرام باشیم و اعتماد کنیم که به موقع فرا خواهد رسید. مدارس اکنون باید تمرکز خود را به اصول اولیه عاطفی قبل از اصول آکادمیک معطوف کنند. معلمان، انسان‌ها را آموزش می‌دهند، نه موضوعات. و هنگامی که بتوانند ابتدا بر حمایت از سلامت عاطفی تمرکز کنند، یادگیری فرصت پیدا خواهد کرد تا جا بیفتد.

بیایید نگاهی دقیق‌تر به سه اصل اساسی عاطفی بیندازیم:

رابطه

آنچه دانش‌آموزان ما از ما نیاز دارند، خودمان هستیم. آن‌ها باید بدانند که ما برایشان هستیم و برایمان اهمیت دارند. مسئله چندان به آنچه می‌گوییم نیست—بلکه به این است که در حضور ما چه احساسی دارند: دعوت‌شده، پذیرفته‌شده و دیده‌شده.

در این زمان پرتلاطم عاطفی، باید دعوت‌های آگاهانه‌ای به رابطه ایجاد کنیم تا دانش‌آموزانمان احساس ارتباط با ما داشته باشند. این ممکن است به معنای آیین‌های خوش‌آمدگویی خاص در ابتدای هر روز یا فعالیت‌های بازی‌گونه‌ای باشد که ما نیز در آن‌ها شرکت کنیم. این تمرین‌های دلبستگی می‌توانند به دانش‌آموزان کمک کنند تا با ما احساس ارتباط کنند و اضطرابشان کاهش یابد.

ریتم

کودکان به ریتم نیاز دارند.

روال‌ها، آیین‌ها و ساختارهای ثابت به کودکان کمک می‌کنند تا احساس امنیت کنند. آن‌ها می‌توانند به این‌ها تکیه کنند و به آن‌ها وابسته باشند. اما در حال حاضر، اکثر کودکان دقیقاً برعکس این را تجربه می‌کنند. و با بازگشت به مدرسه، ممکن است هیچ تصوری از «نرمال جدید» نداشته باشند. ما می‌توانیم با ایجاد سریع روال‌های جدید که دانش‌آموزان بتوانند به آن‌ها اعتماد کنند و حول آن‌ها جهت‌گیری کنند، حس امنیت ایجاد کنیم. این به ایجاد ریتمی در روزهایشان کمک می‌کند و می‌تواند در این زمان‌های غیرقابل‌پیش‌بینی، حس پیش‌بینی‌پذیری ارائه دهد.

رهایی

احساسات دانش‌آموزان ما قطعاً برانگیخته خواهد شد. و می‌دانیم که وقتی احساسات برانگیخته می‌شوند، به جایی برای رفتن نیاز دارند. یافتن راه‌های سالم برای هدایت پیش‌دستانه این انرژی عاطفی برای دانش‌آموزان می‌تواند به کاهش فوران‌های خطرناک یا مخرب کمک کند. ادغام خروجی‌های روزانه برای رهایی می‌تواند به‌ویژه برای حمایت از دانش‌آموزان در تخلیه ناامیدی قبل از اینکه به پرخاشگری منجر شود، مفید باشد.

این خروجی‌ها همچنین می‌توانند به دانش‌آموزان کمک کنند تا درباره احساساتشان تأمل کنند و آن‌ها را به روش‌هایی بیان کنند که باعث شرمندگی‌شان نشود. زیبایی این تمرین در این است که ما حتی نیازی به دانستن دقیق آنچه برای یک کودک در جریان است نداریم. ما فقط راهی را برای بیان و رهایی غیرمستقیم احساسات به شیوه‌ای طبیعی فراهم می‌کنیم—چه از طریق موسیقی، حرکت فیزیکی، داستان‌ها یا قصه‌گویی، نوشتن، شعر، نمایش، هنر یا حتی صرفاً بودن در فضای باز. همه این خروجی‌ها قدرتمند هستند زیرا به ما کمک می‌کنند به احساساتمان نزدیک‌تر شویم و حس رهایی و آرامش عاطفی را تجربه کنیم.

بازگشت به مدرسه در این زمان آسان نخواهد بود. ما باید خلاق باشیم و خارج از چارچوب فکر کنیم. ممکن است لازم باشد عضلاتی را که هرگز نمی‌دانستیم داریم، بکشیم. اما یادآوری این نکته ممکن است مفید باشد که این زمانی برای تمرکز بر نتیجه و عملکرد، پیشی گرفتن یا حتی جبران عقب‌ماندگی نیست. تغییر توجه به مسائل قلبی به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا احساس امنیت کنند. این همان چیزی است که صحنه را برای یادگیری آماده می‌کند—وقتی کودکان آماده باشند.

در این میان، بیایید با دانش‌آموزان و خودمان صبور باشیم. همه ما در این راه با هم هستیم.

می‌دانم به این سادگی نیست. همان‌طور که هفته گذشته در معلمان در خط مقدم مبارزه با کووید-۱۹ هستند نوشتم، معلمان اکنون در نوعی مخمصه هستند. در حالی که کووید-۱۹ در ایالات متحده با هیچ نشانه‌ای از کاهش در آینده نزدیک در حال جولان است، دونالد ترامپ و بتسی دوواس اخیراً فشار تهاجمی‌ای برای بازگشایی ساختمان‌های مدارس در پاییز آغاز کرده‌اند.

در حالی که اثرات منفی یادگیری از راه دور به خوبی بررسی شده‌اند، چیزهای کمی کاملاً بد هستند. ما اشاره کرده‌ایم که اثرات بلندمدت یادگیری از راه دور مزایایی نیز دارند. مارک سیگل، معاون مدیر مدرسه دلفیان، درباره این صحبت کرد که چگونه یادگیری از راه دور می‌تواند به والدین نگاهی نزدیک‌تر به آنچه فرزندانشان واقعاً یاد می‌گیرند، بدهد.

«مزیت بالقوه دیگر این است که بسیاری از والدین اکنون فرصتی دارند تا آموزش فرزندان خود را بهتر و کامل‌تر درک کنند—اینکه چه چیزی به آن‌ها آموخته می‌شود و عملکرد آن‌ها در موضوعات اصلی چگونه است. پس از گذراندن این دوره، آن‌ها ممکن است اعتماد به نفس بیشتری برای به عهده گرفتن نقش آموزش در زندگی فرزندان خود پیدا کنند. و با بازگشت والدین به نقش معلم، حتی به طور نسبی، کودکان ممکن است دوباره به والدین خود برای هدایت و دانش نگاه کنند.»

دوباره—من فقط یک طرف این موضوع را کاوش می‌کنم. چیزهای زیادی برای در نظر گرفتن وجود دارد. اما در حالی که من باور دارم که بازگشایی ساختمان‌های مدارس در ایالات متحده در پاییز ۲۰۲۰ از نظر کووید خطرناک است، این پست درباره اپیدمیولوژی نیست. بلکه، درباره شتاب موجود است—با وجود شکست‌ها و کاستی‌های اغلب قابل توجه—که تاکنون با یادگیری از راه دور ایجاد شده است.

بنابراین، چند بیانیه.

۷ دلیل که چرا مدارس در ایالات متحده باید به استفاده از یادگیری از راه دور ادامه دهند

۱. آینده نزدیک یادگیری تقریباً قطعاً یادگیری ترکیبی است—ترکیبی از آموزش دیجیتال و حضوری.

۲. با حرکت به سمت یادگیری از راه دور، مدارس مجبور شده‌اند منابع و کاستی‌های منابع لازم برای ادغام معنادار یادگیری الکترونیکی در راستای یادگیری از راه دور را بررسی کنند.

۳. این فرآیند برنامه درسی (آنچه آموخته می‌شود)، آموزش (چگونه تدریس می‌شود) و منابع پشتیبانی‌کننده (مانند زوم و مایکروسافت تیمز) را مجبور کرده است که با هم طراحی و بازطراحی شوند.

۴. این فرآیند کند و دست و پا گیر بوده و احتمالاً منجر به «افت یادگیری» شده است. اما «افت» در مقایسه با چه؟ بودن در یک فضای فیزیکی امن—فضایی که احتمالاً برای ۶ ماه یا بیشتر وجود نخواهد داشت؟

۵. از این منظر، می‌توان آنچه ما انجام می‌دهیم را به عنوان بخشی از یک «افت اجرایی» در نظر گرفت—افت موقتی قبل از یک سود بزرگ‌تر.

۶. البته، هیچ‌کس نمی‌داند در آینده با کووید-۱۹ یا با یادگیری از راه دور و اثرات بلندمدت آن چه خواهد شد. من آن را به عنوان چیزی به‌ویژه مؤثر یا نوآورانه معرفی نمی‌کنم. آنچه پیشنهاد می‌کنم این است که ما قبلاً این افت را تجربه کرده‌ایم و شروع به سازگاری کرده‌ایم.

و با توجه به اینکه آینده نزدیک یادگیری احتمالاً ترکیبی است، شاید منطقی باشد که حتی اگر ساختمان‌های مدارس در پاییز بتوانند با خیال راحت بازگشایی شوند (که بعید به نظر می‌رسد)، این مسیر را ادامه دهیم. این ساختمان‌ها همچنان می‌توانند از دانش‌آموزانی که به حمایت این فضاها و منابع مدارس و معاشرت با همسالان خود نیاز دارند، پشتیبانی کنند—فقط لازم نیست شبیه مدرسه‌ای باشد که آن‌ها به یاد دارند.

۷. می‌دانم که این همه بعید است رخ دهد، اما فکر کردم باید گفته شود: آینده نزدیک یادگیری ترکیبی است و ما یک قرن را صرف توسعه فضاهای فیزیکی کرده‌ایم.

شاید بتوانیم شش یا هشت ماه دیگر را صرف توسعه فضاهای دیجیتال نیز کنیم—نه به عنوان یک حاشیه، بلکه به عنوان نقطه کانونی یک تجربه یادگیری شخصی‌سازی‌شده‌تر.